kitle iletişim araçlarının içinde yaşayan insanlar savaşın ilk
kurbanlarıdır. onlar ölmeden ölmüşlerdir. onlar ölmekte olan bir
insanın kanlar içindeki portresine bakıp, ertesi gün unutanlardır. hiç
durmadan “şu anda”, “anında” değişen gündem tarafından felç edilen bir
beynin hezeyanıdır bu. sosyal medyanın devrimci sıra neferleri retina
işgali sırasında şehit olmuşlardır. onların ak salyaları hala
klavyelerimizde.

bizi bu hale getiren ölümüne sahiplendiğimiz kültürdür.