“alçak kişi ilerlerken üstün kişi kendi düşüncelerine çekilir. alçak adamdan nefret etmez; çünkü nefret bir tür öznel katılımdır, bizi nefret edilen nesneye bağlar.”

i ching

gittikçe yığılıyor gece. bir pire yassı yapısından faydalanıp yığıntının altından sıyrılmaya çalışıyor.ilerleyen saatlerde pire hareket edemez hale geldiğinde her şey gecenin altında kayboluyor.

Mekanlar davranışlarının, düşünce akışlarının ve alışkanlıklarının üreticileridirler. Mekan bedene, beden bedenlere gebedir. Onların içinden geçerken ya da orada öylece dururken mekanlar belirsizleşirler, tıpkı bir hayalet gibi bedeninin içinden geçerken tekrar tekrar gebe kalırlar, hiç durmadan yer değiştirir, birleşir ve dağılırlar. Kendilerini oluşturan her bir parça bir diğeri üzerinde güç sahibidir. Birbirimizi içimizde taşırız. Varlığın dönüşümü hiç bitmeyen bir şiir gibi kulaklarımızda yankılanır. Konuşmadığımız sürece birbirimizi biliriz.

Continue reading →

kitle iletişim araçlarının içinde yaşayan insanlar savaşın ilk
kurbanlarıdır. onlar ölmeden ölmüşlerdir. onlar ölmekte olan bir
insanın kanlar içindeki portresine bakıp, ertesi gün unutanlardır. hiç
durmadan “şu anda”, “anında” değişen gündem tarafından felç edilen bir
beynin hezeyanıdır bu. sosyal medyanın devrimci sıra neferleri retina
işgali sırasında şehit olmuşlardır. onların ak salyaları hala
klavyelerimizde.

bizi bu hale getiren ölümüne sahiplendiğimiz kültürdür.

Eğer kabul etmeye zorlandığımız dünya sahte ve hiç birşey hakiki değilse o zaman herşey mümkündür. Sevdiğimiz şeyleri keşfetmeye çalışırken bulduğumuz herşeyden nefret edebiliriz. arzuladığımız şeylere giden yolu herşey tıkayabilir. Markette olmayanı arayanlar için rahatlık asla rahat olmayacaktır. Mutluluk kavramının sürekli olarak sorgulanması. Güçlendirilmiş her ses yükselticisinin ses bağlantısını keseceğiz. Aynanın içindeki toplumsal simgeleri alaşağı edeceğiz. Toplumun parasını devalüe edeceğiz. Alışılmış olanla uğraşacağız. Toplum öylesine dolandırıcı ve çıkarcı ki… varlığını anımsayacak bellek gücünün de ötesinde bir yıkımı hakediyor. Yangın neredeyse körükle orada olacağız. Yarıda kes gündelik deneyimin sürekliliğini… ve onunla beraber gelen tüm normal beklentileri. Bazı şeyler gerçekten de eylemlerine dayanıyormuş gibi yaşa. Tüketim toplumunun ortaklaşa düzeltilmiş ideoloji aynasını parça parça et… et ki bastırılmış arzularımızın bozulmamış doğası ortaya çıkabilsin. Hayatın şimdi nasıl olduğuyla, nasıl olması gerektiği arasındaki karşıtlığı göster. Eylemlerin unutuşuna kendimizi bırakmak ve onları gerçekleştiriyor olduğumuzu bilmek. Gündelik hayatta daha önce hiç bilinmeyen bir yoğunluk olacak… sevgiyle nefret hayatla ölüm, terörle kurtuluş, iğrenmeyle çekim arasındaki değiş tokuşta. Dünyayı umursamayan ve sıradan bir özgürlüğün olumlanması, her çeşit kısıtlama ve sınırlamaların toptan reddi anlamına gelecektir. – Hey, ihtiyar, ne yapıyorsun yukarıda? – Pek emin değilim. Aşağıya inerken yardım ister misiniz, efendim? Hayır, sanmam. Piç kurusu. Durumu bizden daha kötü değil. O, kuramı olmayan eylem. Bizse eylemsiz kuramız. Neden bu kadar asık suratlısınız Bay Deborg ? Kaybedilen bulunamazmış gibi gelir. Çalışmadan yaşamanın… had safhadaki belirsizliği aşırılıkları gerekli kılar ve kesintiler belirleyicidir. Stevenson’dan alıntılarsak: “İntihar çoğunu sildi süpürdü. “İçki ve şeytan da geri kalanı halletti.”

waking life